Βιοσυντονισμός: βασικές πληροφορίες

Θεραπεία βιοσυντονισμού

Τα τελευταία χρόνια, ενώ έχουν γίνει τεράστια βήματα στην εξέλιξη της τεχνολογίας και της ιατρικής, η ανάγκη για αντιμετώπιση των σημαντικότερων και συχνότερων ασθενειών παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανεπαρκής. Ακόμα και στον τομέα της διάγνωσης, που έχουν γίνει πολύ σημαντικά βήματα, η ανίχνευση των πρώιμων σημείων της νόσου δεν είναι ικανοποιητική για τις περισσότερες και τις συχνότερες παθήσεις. Το αποτέλεσμα είναι η διάγνωση να καθυστερεί σημαντικά, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την υγεία του ασθενή.
Ο Βιοσυντονισμός είναι μία από τις πιο πρόσφατες εξελίξεις στον τομέα της ιατρικής, που καλύπτει την ανάγκη της πρώιμης ανίχνευσης διαταραχών και επιβαρύνσεων του οργανισμού, που δυνητικά μπορούν να εξελιχθούν σε παθήσεις.
Η βασική ιδέα του είναι σχετικά απλή, αλλά οι εφαρμογές που προκύπτουν από αυτήν είναι πραγματικά εντυπωσιακές.

OI ΠΙΟ ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΕΣ ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ
1. Εκτίμηση της κατάστασης της υγείας των οργάνων και των συστημάτων του σώματος. Μία γρήγορη και αξιόπιστη επισκόπηση ολόκληρου του οργανισμού που μας δείχνει ποια όργανα και ποια οργανικά συστήματα του οργανισμού είναι επιβαρυμένα.
2. Διατροφική δυσανεξία: Το τεστ βιοσυντονισμού διατροφικής δυσανεξίας σχεδιάστηκε για να ανιχνεύει ποιες τροφές επηρεάζουν αρνητικά τον οργανισμό. Αυτό συνήθως σημαίνει ότι αυτές οι τροφές προκαλούν επιβράδυνση του μεταβολισμού και πρόκληση φλεγμονών που μακροπρόθεσμα θα οδηγήσουν σε συσσώρευση λίπους, επιβαρυντικών παραπροϊόντων μεταβολισμού και σταδιακά παθήσεις που συνδέονται με τη διατροφή, όπως π.χ. χολολιθίαση, νεφρολιθίαση, κ.α. Ο αποκλεισμός αυτών των τροφών από το διαιτολόγιο οδηγεί σε ευεξία, βελτίωση των συμπτωμάτων και πιθανότατα μείωση κάποιου περιττού βάρους, πάντα με την προϋπόθεση σύνταξης εξατομικευμένου διαιτολογίου και την ταυτόχρονη ιατρική παρακολούθηση, αν συντρέχουν προβλήματα υγείας.
3. Επάρκεια θρεπτικών ουσιών, όπως βιταμίνες, μέταλλα, ιχνοστοιχεία. Αν και η διατροφή του μέσου Έλληνα είναι πλούσια σε θερμίδες, η κλινική εμπειρία δείχνει ότι πολλά σημαντικά μικροθρεπτικά συστατικά είναι σε έλλειψη ή ανεπάρκεια. Οι κλασσικές εξετάσεις αίματος αδυνατούν να μας δείξουν με αξιοπιστία την πραγματική έλλειψη (όπως στο ασβέστιο του αίματος, που παραμένει σε φυσιολογικά επίπεδα, ενώ το άτομο μπορεί να πάσχει από σημαντική οστεοπόρωση). Ο Βιοσυντονισμός μπορεί να μας δώσει αρκετά πιο αξιόπιστες απαντήσεις για την πρόληψη και τη θωράκιση του οργανισμού.
4. Εύρεση όμοιου: Η Ομοιοπαθητική καθημερινά κερδίζει έδαφος και όλο και περισσότεροι στρέφονται σε αυτήν για την αντιμετώπιση της ασθένειας και τη διατήρηση της υγείας. Ο Βιοσυντονισμός συντρέχει σημαντικά στο έργο του ομοιοπαθητικού, προτείνοντας ομοιοπαθητικά σκευάσματα που να ταιριάζουν όσο καλύτερα γίνεται στον ασθενή (και όχι μόνο στην πάθησή του).
5. Πρόταση σκευασμάτων: Για τη μεγιστοποίηση των αποτελεσμάτων της Ομοιοπαθητικής πολλές φορές χρειάζονται βότανα, ανθοϊάματα και άλλα σκευάσματα. Ο Βιοσυντονισμός μπορεί να βοηθήσει τον θεραπευτή να διαλέξει την ιδανική συμπληρωματική θεραπεία για τον κάθε ασθενή ξεχωριστά.
6. Περιβαλλοντικές επιβαρύνσεις: Το σύγχρονο περιβάλλον είναι γεμάτο τοξικές ουσίες. Στον αέρα, στην τροφή, ακόμα και στο νερό που πίνουμε. Ο Βιοσυντονισμός μπορεί να δείξει αν υποβάλλουμε τον οργανισμό μας σε σημαντική έκθεση σε τοξικά για τις εγγενείς ανοχές του.
7. Πρώιμη αναγνώριση ορμονικών διαταραχών: Φαίνεται ότι στην εποχή μας οι ορμονικές διαταραχές είναι ιδιαίτερα συχνές. Μεγάλο μέρος του πληθυσμού πάσχει από υποκλινικές (χωρίς ειδικά συμπτώματα) διαταραχές, που συχνά δεν φαίνονται σε εξετάσεις στο αίμα, αλλά η ορμονική αποκατάσταση βοηθάει σημαντικά. Επίσης, πολλές περιπτώσεις χρόνιας κόπωσης, πονοκεφάλων, ατονίας κ.τ.λ. οφείλονται σε ορμονικές διαταραχές. Οι διαταραχές συνήθως προέρχονται από τη σημαντική επιβάρυνση του περιβάλλοντος.


Αυτές είναι μόνο μερικές από τις εξετάσεις που μπορούν να γίνουν με τις συσκευές του βιοσυντονισμού. Ο συνδυασμός της κατάλληλης εξέτασης με τις κατάλληλες θεραπείες οδηγούν στα μέγιστα αποτελέσματα. Φυσικά σε καμία περίπτωση δεν αντικαθίσταται ο ρόλος του θεράποντος γιατρού.

Οι χρόνιες παθήσεις αποτελούν μια τεράστια πρόκληση για τον θεραπευόμενο, αλλά και για τον κάθε θεραπευτή. Μαζί με την αύξηση της καταναλωτικής ευημερίας, παρατηρείται μια ραγδαία αύξηση στον αριθμό των χρόνιων ασθενειών. Αυτή η εκφυλιστική τάση της υγείας των ανθρώπων συμπεριλαμβάνει όλο και μικρότερες ηλικιακές ομάδες, και φυσικά, όλο και περισσότερα παιδιά. Είναι ένα τίμημα που πληρώνουμε για τη μόλυνση του περιβάλλοντος και τη χρήση χημικών ουσιών στην τροφή μας. Το άγχος της καθημερινότητας, οι εθισμοί, οι κακές διατροφικές συνήθειες, η έλλειψη φυσικής άσκησης, οι επιβαρυντικές ακτινοβολίες που δεχόμαστε υποθάλπουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα. Είναι ειρωνικό ότι η φαινομενική βελτίωση της ποιότητας της ζωής κάθε άλλο παρά αυτό είναι. Γιατί μπορεί ο μέσος όρος της αναμενόμενης διάρκειας της ζωής να έχει αυξηθεί, αλλά το ίδιο ισχύει και για τον αριθμό των ανθρώπων που ακολουθούν μακροχρόνιες φαρμακευτικές αγωγές (χάπια για τον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης, της καρδιακής λειτουργίας, της χοληστερόλης, της λειτουργίας του θυρεοειδή αδένα, του άγχους, της αϋπνίας κ.α.).
Σαφώς, η κλασσική ιατρική είναι αποτελεσματική, αλλά κυρίως στα οξέα περιστατικά. Στον αυξανόμενο αριθμό των χρόνιων παθήσεων περιορίζεται στο να προσφέρει ανακούφιση. Στα ιατρικά βιβλία, οι χρόνιες παθήσεις περιγράφονται ως «αγνώστου αιτιολογίας» ή «ιδιοπαθείς». Η φαρμακευτική αγωγή που συστήνεται αποτελεί συνδυασμό σκευασμάτων. Η αγωγή αυτή μετριάζει τα συμπτώματα, προσπαθεί να επιβραδύνει την περαιτέρω εξέλιξη της εκφυλιστικής πορείας της ασθένειας, δεν προσφέρει όμως μόνιμη λύση.
Παράλληλα, αυξάνεται και ο αριθμός των ανθρώπων που κατανοούν ότι τα χημικά φάρμακα πρέπει να χρησιμοποιούνται με μέτρο και σύνεση. Οι ασθενείς ρωτούν τον γιατρό τους για τις ανεπιθύμητες παρενέργειες των σκευασμάτων που τους συνταγογραφεί. Έτσι, παρατηρείται μια μεγάλη αλλαγή. Οι χρόνιοι ασθενείς στρέφονται προς τις εναλλακτικές θεραπείες, ελπίζοντας να βρουν λύση στα προβλήματά τους με ηπιότερους τρόπους που δεν προκαλούν αρνητικές συνέπειες στην κατάσταση της υγείας τους. Και θέλουν να αντιμετωπίζονται ως μεμονωμένα και εξ’ ολοκλήρου ξεχωριστά άτομα, με πολύπλοκα συστήματα που αλληλοεπηρεάζονται, αλλά και με συναισθήματα. Αυτό υποδηλώνει ο όρος «ολιστική ιατρική».

Οι λέξεις κλειδιά είναι: λύση + ηπιότεροι τρόποι + ολιστικά. Ο εναλλακτικός θεραπευτής μέσα από τη δουλειά του προσπαθεί να προσφέρει αυτό ακριβώς. Υπάρχουν πολλές εναλλακτικές μέθοδοι που λειτουργούν με διαφορετικούς τρόπους, έχοντας ως κοινό παρανομαστή την ενδυνάμωση των μηχανισμών αυτό-ρύθμισης του οργανισμού. Σε δύσκολα περιστατικά, για την γρηγορότερη και καλύτερη επίτευξη αυτού του στόχου, είναι σκόπιμη η συνεργασία δύο ή και περισσότερων θεραπευτικών προσεγγίσεων. Είναι φρόνιμο ο κάθε θεραπευτής να γνωρίζει πώς λειτουργούν και τι μπορούν να προσφέρουν άλλες μορφές θεραπείας, πέρα της δικής του μεθόδου.
Οι θεραπευτές βρίσκονται σε μια συνεχή αναζήτηση καλύτερων τρόπων αντιμετώπισης των δύσκολων περιστατικών. Το κύριο μέλημά τους είναι η προσφορά μόνιμης θεραπείας, ίασης, γιατρειάς. Αυτό ακριβώς προσδιορίζει ο όρος «θεραπευτής». Η κάθε θεραπευτική μέθοδος έχει τα δυνατά κι αδύνατα σημεία της. Εξυπακούεται, λοιπόν, ότι «παντρεύοντας» δύο μεθόδους μαζί μπορούμε να βοηθήσουμε καλύτερα τον δύσκολο ασθενή. Το καλύτερο παράδειγμα μιας αποτελεσματικής συνεργασίας είναι ο συνδυασμός ομοιοπαθητικής με βιοσυντονισμό.


Η μέθοδος του βιοσυντονισμού και η παραδοσιακή ομοιοπαθητική έχουν άλλωστε κοινές αρχές:
1. Η ζωή δε διέπεται μόνο από υλιστικές αρχές. Κάθε βιολογικό σύστημα έχει το δικό του ιδιαίτερο μοτίβο ταλάντωσης, έχει ενεργειακή υπόσταση.
2. Η εσωτερική λειτουργία του οργανισμού αποτελείται από ένα ολοκληρωμένο σύστημα.
3. Όλα τα συστήματα αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, τόσο προς ανώτερα όσο και προς τα κατώτερα επίπεδα, ανεξάρτητα από το αν εμείς το αντιλαμβανόμαστε.
4. Προσεγγίζοντας το ενεργειακό επίπεδο μέσω του πεδίου ταλάντωσης του κάθε οργανισμού, έχουμε πρόσβαση σε όλα τα βιολογικά υποσυστήματα, ιεραρχικά.
5. Μέσω των ταλαντώσεων μπορούμε να προσεγγίσουμε το ενεργειακό αλλά και το υλικό επίπεδο. Επιφέρουμε θεραπευτικές αλλαγές στο σώμα, στο θυμικό (συναίσθημα) και στο νου (τρόπος σκέψης, πεποιθήσεις).